Boya Kutusu

Ses

2011-03-09T16:20:00.000-08:00

"Sus!" dedi. "Seni duyamıyorum."
"Ama konuşmazsam ..."
"Sus! Duyamıyorum dedim." dedi. Gözlerinin içine baktı. "E anlatsana."

Ten

2011-03-03T06:04:00.000-08:00

Teni öylesine güzel ve pürüzsüzdü ki,
Ellerini tutamadan avuçlarımdan kayıp gidiverdi.

Uyku

2011-03-02T13:34:00.000-08:00

"Hadi uyu artık, ben de gidip yatayım." dedi kadın.
"Daha rüya görmeye başlamadım. Uyuyamam." dedi çocuk.
"Uyumadan rüya göremezsin." dedi kadın. "Uykuya dal ki rüya görebilesin."
"İyisi mi sen git yat." dedi çocuk. "Sen rüyanı görmeye başladın."

Gürültü

2011-02-13T05:58:00.000-08:00

O kahve koyarken ben salona geçip oturdum. "Camları açmamı ister misin?" dedim. "Burası çok havasız."
"Sakın açma!" dedi. "O zaman gürültüden nefes alamıyorum."

Öpücük

2011-01-27T15:58:00.000-08:00

Öyle çok sigara içiyordu ki,
Ne zaman Anadolu sigarası içsem
Dudaklarını dudaklarımda hissediyordum.

Temizlik

2011-01-22T05:17:00.000-08:00

Her zamanki gibi çok terlemişim yine.
Yataktan çıkıp duşa giriyorum.
Hıyar kokuyor sabunum;
Kendimi buluyorum.

Yazmak Çizmek

2010-11-08T17:11:00.000-08:00

Kafa bulanık. Kelimeler havada uçuşuyor. Oturup yazmaya kalkışsam, olmaz gibime geliyor. Kafada bitsin de hele… En azından biraz otursun da yazmaya başlarım diyorum. Olmuyor. Kelimeler durduğu yerde durmuyor. Birini şuraya çeksem, öbürünü buraya koysam derken, bıraktığım uçup kayboluyor. En iyisi yazmaya başlamak. Kağıda inenleri görenler özenip yanına geliyor bazen. Olmuyor değil, gerçekten de bir bakmışım kağıdın üstü kelimeden geçilmiyor. Cümleler oraya buraya koşuşturup durmaya başlıyor. “Sen dur orada!”.

Ne zamanki yazmaya başlıyorum, o zaman bir şeyler düzene girmeye, kafam netleşmeye başlıyor. Yaramaz cümlelerin, afacan kelimelerin gürültüsü azaldıkça, herkes yerini öğrenip de yanındakiyle arkadaşlık kurmaya başladıkça ben de rahatlamaya, daha kolay yazmaya başlıyorum. Yazıyorum. Bir cümle ötekini çağırıyor. Gel yanıma iki kelam edelim diyor. Öyle ya benim işime gelir bunlar. Onlar anlaştıkça ben daha çok yazıyorum. Yazdıkça bin bir şekle bürünüyor kafamdaki öykü. Değiştikçe değişiyor, gelişiyor. Öyle ya evrime inanıyorum ne de olsa. Bu da bir kanıt değil mi işte.

Sağanak

2010-10-16T05:33:00.000-07:00

Bardaktan boşanırcasına dökülüyordu ağzından kelimeler. Ben fırtına öncesi sessizliği henüz atlatamamış, yalnızca elimi zihnime siper etmeye çalışıyordum. Tüm tenkitler, tüm suçlamalar birer birer ıslattı aklımı. Son bir şimşek çaktı ve bir kapı gürültüsüyle beraber fırtına dindi. En kötüsü ise hava hala bulutluydu ve toprak kokusu yoktu şimdi.

Bilge Karasu

2010-09-29T08:42:00.000-07:00

En sevindiğim hediye kitaptır. Bilge Karasu ile tanışmama vesile olmadan önce de öyleydi fakat sanırım şimdiye kadar aldığım en güzel hediye Göçmüş Kediler Bahçesi idi. Sanırım burada asıl önemli olan hediyenin kendisi değil, birlikte getirdikleri oldu benim için.

Bilge Karasu 1930'da İstanbul'da dünyaya geldi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'nde öğrenim gördü. Ankara radyosu dış yayınlar servisinde çalıştı. 1963 yılında, Rockfeller bursuyla gittiği Avrupa'dan dönerek çevirmenliğe başladı. Aynı yıl, D. H. Lawrence’den çevirdiği Ölen Adam’la Türk Dil Kurumu Çeviri Ödülü’nü kazandı. Ölümüne kadar Hacettepe Üniversitesi'nde araştırma görevlisi olarak çalıştı. İlk kitabı, “Troya’da Ölüm Vardı” da 1953- 1962 yılları arasında yazmış olduğu öykülerini toplamıştır. 1970’de “Uzun Sürmüş Bir Günün Akşamı” isimli kitabı yayımlandı ve 1971’de Sait Faik Hikaye Armağanı’nı aldı. 1980 yılında Karasu’nun ‘masallar kitabı’ “Göçmüş Kediler Bahçesi” ve 1982’de deneysel metinlerini bir araya getirdiği “Kısmet Büfesi” çıktı. “Gece” adlı romanı 1985 yılında yayımlandı ve 1991’de Türk romanının son on yıl içinde ulaştığı en ileri çizgilerden birini temsil ettiği gerekçesiyle Pegassus Ödülü'ne layık görüldü. Pegassus, 10 yılda bir İngilizce dışındaki dillerin konuşulduğu ülkelere, o ülkelerin 10 yıllık edebiyat verimleri göz önüne alınarak verilen bir ödüldür. Bilge Karasu bu ödülü kazanan tek Türk yazardır. “Gece” İngilizce ve Fransızcaya çevrildi. Amerika ve Fransa’da yayımlandı. 1990’da ikinci romanı olan “Kılavuz” ve 1994’te denemelerini topladığı ”Ne Kitapsız Ne Kedisiz” yayımlandı. Bu kitap, 1994 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü’ne layık görüldü. 1995 yılında yaşarken yayımladığı son kitap “Narla İncire Gazel” ve ölümünden sonra da “Altı Ay Bir Güz” okuyucuyla buluştu. Bilge Karasu 1995 Temmuz’unda pankreas kanseri sebebiyle hayata gözlerini yumdu. Vasiyeti üzerine bütün yapıtlarını yayımlayan Metis yayınları tarafından kitaplarının gelirinden elde edilen parayla adına Edebiyat Bursu veriliyor.

Ölümünden sonra pek sevdiği dostu Füsun Akatlı tarafından, kendisine bıraktığı bavullar dolusu kimi tamamlanmış, kimi ancak tasarlanabilmiş başka denemeleri, çeşitli yazılarının çekirdeği olabilecek notları ve yaşam, edebiyat ve dil üzerine düşüncelerini serbestçe serpiştirdiği günlükleri elden geçirilerek 1999 yılında “Öteki Metinler” adıyla yayımlandı. Aynı yıl “Lağımlaranası ya da Beyoğlu” da aynı şekilde Füsun Akatlı tarafından elden geçirilerek okuyucuyla buluştu. Son olarak 2008 yılında öykü, deneme, şiir ve röportajlarından oluşan “Susanlar” isimli kitabı basıldı.

Bilge Karasu Türk edebiyatının en özgün yazarlarından biridir. Aynı zamanda felsefeci yanı olan Karasu, metinlerinde felsefi sorunları işlemiş, ya da onun metinleri felsefi incelemenin konusu olarak görülmüştür. Postmodern romanın Türkiye'deki önemli isimleri arasında değerlendirilmektedir. Doğan Hızlan’ın Bilge Karasu'da İnsan İlişki(siz)likleri’nde dediği gibi, “Karasu, insanla/insanüstüyü, olağanla/olağanüstüyü yapaylığa düşmeden, metnin doğal akışı/hayatın da kurgusal akışı içinde verir. Bilge Karasu okumak adeta sanrısal (psychedelic) bir deneyim gibidir. Okuyucunun hayal gücü özgürdür onun metinlerinde. Yazdıklarıyla okuyucuyu kısıtlamaz, aksine özgür bırakır. Tüm bu uyum içinde uçuşan imgeleri toparlamak (ya da toparlamamak) okuyucuya kalır. İlk bakışta gizleyici gibi görünen üslubu, metnin derinlerine daldıkça okuyucuyu parçaları birleştirmeye, iz sürmeye, hayal etmeye zorlar. İnsanı rahatlatan üslubunu kurcaladıkça, kazdıkça toprağın altındaki cevhere ulaşır okuyucu önce. İz sürmeyi seven okuyucuyu türlü hazineler beklemektedir. Bununla yetinmeyip cevheri işlemek isteyen zihinleri burada yorucu bir süreç bekler. Bilge Karasu’nun çok katlı dili fırsatlarla doludur. Okuyucunun özgürleşmeye başladığı nokta işte burada başlar.

Bilge Karasu bireyin gündelik sorunlarına ağırlık verir. Kişilerin hayatları boyunca yaşadıkları açmazlarını, varoluşsal ikilemlerini benzersiz bir dille anlatır. Masalsı öyküleri öyle bir samimiyet ve içtenlikle yazılmıştır ki, okuyucu bu gerçeküstü olayları yadırgamadan, sanki günlük hayatında her zaman karşısına çıkan şeylermişçesine benimser. Türkçeyi büyük bir ustalıkla kullanır. Yazdıklarında hata bulmak neredeyse imkansızdır. Kullandığı arı Türkçe pek çok yazarın kaleminde eğreti durabilecekken, Bilge Karasu’da adeta kendini bulur.

“İstediğim, denizi yazmak. Zümrütlerin, gökyakutlarının sabrını; ağaçların talihsizliğini…

“Bir tek kıyısını kavrayabildiğimiz, anlamını ancak tek bir kıyısıyla kurduğumuz denizin öyküleri yoktur bir kara adamı için. Yolculuklara, ister gerçek ister düşsel olsunlar, yakıştırdığımız son, öbür kıyıda bitse bile, deniz gene tek kıyılıdır, üzerinde yaşayıp çalışan biri olmadıkça. Deniz, kara adamının yalnız sınırlarını kaldırışı değil, sınır düşüncesini içinden çıkarıp atıvermesidir. Her şeyin bir aradalığının bir yerde başlaması ya da bitmesidir. İstediğim, denizi yazmaktı. Her şeyin bir aradalığına yenik düşeceğimi bile bile.” (Karasu, 1996)

Kaynakça

Akatlı, F. (2008, 02 29). Bilge Karasu'yu keşfetmek. 02 20, 2010 tarihinde Milliyet İnternet - Kitap: http://www.milliyet.com.tr/2008/02/29/kitap/kit10.html adresinden alındı

Hızlan, D. Bilge Karasu'da İnsan İlişki(siz)likleri.

Karasu, B. (1996). Altı Ay Bir Güz. İstanbul: Metis Yayıncılık.

Yalsızuçanlar, S. (2004, 04 24). Bilge Karasu ve çokkatlı dil. 02 20, 2010 tarihinde Dergibi - Eleştiri: http://www.dergibi.com/elestiri/ayrinti.asp?id=19 adresinden alındı

(Topluluğumuzun dergisi için geçen yıl yazdığım Bilge Karasu incelemesidir.)

Bir Eylül Şiiri

2010-09-03T04:52:00.000-07:00

Bir eylül şiiri yazdım

Sıcak kelimeler saklı

Serin mısralarında.

Bir sonbahar meyvesi gibi

Olgunlaşmış dalında.

Yazdan kalan bir tutam yeşili saklıyor

Sararmış yapraklarında.

Başlı başına bir mevsim gibi

Yaz tadında, bahar adında.

Rüzgarların sesinden

Bir sonbahar türküsü sanki

Yaprak hışırtılarında.

2010-08-29T13:09:00.000-07:00

Günün anlam ve önemine dair...

2010-05-09T08:07:00.000-07:00

Herkes ne de çok seviyor annesini. Bugün ne çok çiçek, ne çok hediye alınmıştır kimbilir. Ne çok insan şöyle sıkıca bir sarılmıştır annesinin boğazına, onu ne kadar çok sevdiğini söylemiştir; belki gerçekten içinden gelerek, belki de içinden geldiğini sanarak.
O anneler ki, yıllar boyu çektikleri çilenin haddi hesabı yok. O anneler ki, çileli anam, garip anam edebiyatı yapanların elinden bile ne çok zulüm gördü. Ne çok dayak yedi, ezildi, hor görüldü de anneler günü geldiğinde bir tatlı söze, bir gülüşe kandı, kendini kandırdı.
Hep el üstünde tutuluyormuş gibi gösterilip, her daim yok sayılan, eziyet edilen tüm kadınların anneler günü kutlu olsun.

Yüzemezken

2010-04-10T05:39:00.001-07:00

Bulanık sulara dalmışım
Yüzmeyi bilmezken
Bir batıp bir çıkmışım
Nefesim yetmezken
Tuzlu suları solumuşum
Nefessiz kalmışım.

Denizin dibinde gezinmişim
Bakınmışım çevreye, izlemişim
Etrafımı görmemişim
Gözsüz kalmışım.

Hissetmemişim denizin dibini
Taşlara basmışım yüzemezken
Ayaklarım hep kesilmiş
Hissiz kalmışım.

Balıklarla konuşmuşum
Sesimi duyan olmamış
Denizanalarına sormuşum
Derdim anlaşılmamış
Sesim ağzımdan hiç çıkmamış
Dilsiz kalmışım.

Duymamışım dalgalanan suları
Dışarıda çırpınan martıları
Beni çağıran çığlıkları
Kulaksız kalmışım.

Bulanık sularda dalmışım uykuya
Dalıp gitmişim bir tatlı rüyaya
Ruhum karışmış tuzlu sulara
Bedensiz kalmışım.

YAĞMURLA GELEN

2010-01-04T15:36:00.001-08:00

Daracık yerinde bir o tarafa bir bu tarafa gidip geliyordu. Hapishanede volta atan bir mahkumdan farksızdı durum itibariyle. Bulunduğu ortam da aynı şekilde oksijen açısından biraz yetersizdi ama yaşamasına yetiyordu işte. "Şu lanet güneş de olmasa..." diye düşündü. “Hareket alanım daralıyor."
Yağmur mevsiminin sonlarına yaklaşılıyordu artık. Güneş ara ara yüzünü göstermeye başlamış, hatta bazen gereğinden fazla görünür olmuştu bulutların arasından. Bu kentte bir kere yağmur mevsimi başladı mı günlerce durmaz, su birikintileri kolay kolay kurumaz, çukurlar görünmezdi. Bu kentin sakinleri bazen deniz üzerinde yaşıyormuş hissine kapılırlardı yağmur mevsimi geldiğinde, sanki hepsi su üzerinde yürüyebilirmiş gibi. Yollardaki su seviyesi topuk hizasını pek geçmezdi ama sanki her yer sular altında kalmış gibi bu seviyenin altına da pek inmezdi. Yağmur mevsimi hep ıslaktı kent, uzun bir duş alıp kendine gelmeye çalışan yorgun bir kişiyi andırırdı bazılarına. Belki de havanın sürekli kapalı olmasından dolayı üzerlerine çöken bu kasvetli havadan kaynaklanıyordu şehrin böylesine yorgun gözükmesi.
Kendini bildi bileli burada yaşıyordu. Kendisine benzer hiç bir canlı görmemişti bu süre zarfında. İlk başlarda birkaç tane gördüğünü sanmıştı, kendine benziyorlardı fakat bir süre sonra değiştiler ve orayı terk ettiler. Bazen görüyordu onları, arada bir uğruyorlardı ama daha sonra çekip gidebiliyorlardı. Bu yüzden onları çok kıskanıyordu. Bu küçük su birikintisinde sıkışıp kalmıştı. Yağmurun çok yağdığı günlerde birikinti biraz daha genişliyor, biraz olsun gönlü ferahlıyordu ya; güneş çıktığında büsbütün bunalıyordu. Bu yüzden sevmiyordu güneşi, bu durumu farkettiğinden beri içten içe büyüyordu nefreti.
Bu küçük su birikintisine nasıl gelmişti, neden buradaydı, hiç bir fikri yoktu. Buraya ait olmadığını biliyor ama açıklayamıyordu. Yaşadığı yere ait olmadığını hissediyordu içten içe ya, sebebini bilemezdi, bilmesi imkansızdı. Tüm bunların güneşin suçu olduğunu bir bilseydi... Zaten sevmiyordu güneşi, onu yuvasından, olması gerektiği yerden koparanın da güneş olduğunu bilseydi kimbilir neler düşünürdü. Tabi tüm bunları bilmesine olanak yoktu çünkü daha yumurtadayken olmuştu olan. O zaman ne etrafında olup biteni görecek gözleri vardı ne de algılayabilecek farkındalığa sahipti.
Talihsizliği daha annesi yumurtalarını denizin dibinde bir kuytuya bırakmaya çalışırken bulmuştu onu. Küçük bir akıntı ayırdı onu diğer yumurtalardan ve sürüklendi gitti bir süre. Daha sonra yükseldi yüzeye, en tepeye varıncaya dek. İşte güneşle ilk karşılaşması burada olmuştu. O kadar küçük bir yumurtaydı ki, denizin yüzeyinden buharlaşan sularla birlikte yükselmeye başladı. Dedim ya hep güneşin suçuydu bu. Bulutlara ulaşana dek yükseldi ve belki de o nefret ettiği güneşe en çok yaklaşan balık oldu. Tabi o zamanlar henüz balık değildi ama güneşin sıcaklığını hücrelerinde hissetmişti hiçbir balığın hissetmediği kadar. Belki de işte bu sırada yerleşti güneşe olan nefreti minicik yüreğine. Belli ki orada yer etmişti, güneşin ona yaptığı kötülüğü ilk defa gördüğünde ve bunu algıladığında açığa çıkıvermişti nefreti saklandığı yerden. Ve o kasvetli günlerin birinde yağan yağmurla birlikte gelmişti bu su birikintisine ufacık bir yumurta olarak. Artık bu kentin sıradışı bir sakiniydi.
Yumurtadan çıkıp da çevresini farketmeye başladığında kendisine benzeyen iribaşları görmüştü ama onlar da onun gibi değildiler, farklıydılar, bunu hissediyordu. Hislerinde yanılmadığını gördü zamanla. İribaşlar değiştikçe değişti ve birer kurbağaya dönüştüklerinde gittiler oradan. Kısa bir sevinç yaşamıştı bunu gördüğünde. "Acaba..." diye düşündü. "Ben de çıkabilir miyim buradan." Başaramadı. Aylardır kurumayan bu su birikintisindeki yosunlarla ve bazı böceklerle besleniyordu, bu konuda bir sıkıntısı yoktu da gökyüzünde oradan oraya savrulurken içine işleyen sadece güneşin sıcaklığı olmamıştı besbelli, özgürlüğü de hissetmişti bir kere ve hücrelerine işlemesine yetmişti anlaşılan. Bu küçük su birikintisine sığamıyor, bunalıyor, bütün bir gün bir oraya bir buraya yüzüyordu. Güneş çıktıkça daha bir hiddetleniyor, kurbağaları gördükçe hiddeti artıyordu.
Artık yağmur mevsimi sonuna yaklaşıyordu. Mevsimden falan habersizdi ama güneşin daha uzun süren ve sık sık olmaya başlayan ortaya çıkışlarından canı sıkılıyor, su birikintisinin günden güne küçüldüğünü farkettikçe daha çok bunalıyordu. Kurbağalar bile artık gelmez olmuş, garip bir şekilde onları dahi özler olmuştu. Artık tamamen yalnızdı. Ta ki bir gün bir çocuk onu farkedinceye kadar.
Bu büyük yaratıkların gelip geçtiğini görüyordu bazen dışarıdan. İlk başlarda epey korkmuş ama kimse şimdiye kadar onu farketmemiş olduğu için korkmaması gerektiğini düşünmeye başlamıştı. Artık su birikintisi iyice küçüldüğünden eskisinden daha çok bunalıyor ve aynı zamanda dışarıdan da kolayca görülebiliyordu. Çocukların onu buldukları gün güneş iyice zıvanadan çıkmış, bir türlü gitmek bilmiyordu. Toprakla suyun yüzeyi arasında ancak sığabileceği bir derinlik kalmıştı. Artık iyice gözler önüne serilmiş, bu da yetmiyormuş gibi tüm hareketi kısıtlanmıştı. Bir elin ona doğru yaklaştığını gördü. Çok korktu, belki de yeterince korkmadı bile. Kaçmaya çalıştı. Kaçacak bir yer yoktu. Çocuk durdu ve diğer çocuklara seslendi. Birkaç çocuk daha gelmişti suyun başına ve ona bakıyorlardı. Bir şeyler konuşuyorlar, bazıları şaşkın bazıları heyecanlı ifadelerle onu seyrediyorlardı. Bir tanesi elinde bir yandan kraker yiyor bir yandan da konuşuyordu. Suya birkaç parça kraker kırıntısı döküldü.
Tam o sırada çocuklar birden uzaklaştılar. Şekerci dede geçiyordu sokaktan. Her daim ceplerinde ufak şekerlemeler ve sakızlar bulundurur, çocuklara bunlardan verirdi şekerci dede. Çocuklar da ona bu ismi takmıştılar. Şekerci dedenin etrafına üşüşen çocuklar dedenin anlatmaya başladığı hikayeyi dinlemeye koyuldular ve onu unuttular bir süreliğine.
Çocukların gitmesiyle çok rahatlamıştı. Günlerdir bir şey yemiyordu. Suyun iyice azalmasıyla yosun falan kalmamıştı. Böcekler de birikintiye uğramaz olmuştu. Karnı çok acıkmıştı. Çocuğun ağzından dökülen kırıntıları farketti. Tam da önüne dökülmüşlerdi. Şanslı olduğunu düşündü çünkü artık hareket bile edemiyordu. Su iyice azalmıştı. Tuzlu kraker kırıntılarını yedi. O tuzlu tadı ağzında hissettiğinde içinde garip his uyandı ama ne olduğunu bilemedi. Bunu düşünecek durumda da değildi zaten. Krakerleri yedikten sonra suya daha fazla ihtiyacı olduğunu farketti, ancak artık neredeyse hiç su kalmamıştı etrafında. Zalim güneş artık hiç olmadığı kadar canını yakmaya başladı. Güneşi hücrelerinde hissettikçe, sıcak hücrelerine işledikçe acıyla karışık bir hafiflik hissetmeye başladı. Nefes alamıyordu artık. Son gücüyle etrafına bakındı, uzaktan kendine doğru yaklaşmakta olan çocukları gördü. Daha fazla takati kalmamıştı. Gözleri kararmaya başlarken, "O krakerleri yemeyecektim." diye düşündü.

İlham

2010-01-04T14:16:00.001-08:00

Gece camdan sarkarken kar yağsa da bir izlesem diyorum. Şehrin ışıkları bir yanıp bir sönüyor. İlham verir gibi ama vermiyor. Belki hava daha az kirli olsa…
Zamlanmış sigarayı içerken bile huzursuzum. Yakıp yakmamak bile bir kararsızlık durumu teşkil eder oldu artık. Onca para buna değer mi be? Aman boşver koyver gitsin yak bir tane daha.
Her daim kararsızım. Mesela şu kahve. Onca insanın emeği satın alınıp, bana keyif vereceği vaat edilen, pek de güzel bağımlılık yapan, kendi promosyon bardağında içtiğim bu ucuz kahveyi bile içerken huzursuz oldum.
Yok yok bu gece bize ekmek yok. Kar da yağsa şimşek de çaksa anca yalan ilhamlar peşinde, klişe perileriyle haşır neşir olacağız; bu aşikar artık.
Bu sosyal medya zımbırtısı da canımı sıkmaya başladı bir yandan. Şu dandik kahveden bi farkı yok. Yan odadaki ev arkadaşımla da bunun üzerinden konuşmaya başladım ya, bravo.
Ne ilhamı ne perisi, şu ortama insan girse kaçar sanki. Vazgeçtim. En temizi bir ucuz kahve eşliğinde pahalı bir keyif sigarası yakıp huzursuz huzursuz içmek olacak herhalde.

DOMUZ GRİBİ VE KORKU TOPLUMU ÜZERİNE

2009-10-31T15:57:00.000-07:00

Her kış geldiğinde yepyeni bir hastalık bize merhaba diyor. Aklıma ilk gelenler deli dana, kuş gribi, çin gribi, sars… vs. Bu seneki piyangodan domuz gribi çıktı. Git gide mevzu büyüyor, okullar tatil ediliyor, insanlar iyice bir panik havasına giriyor. (gariptir annem hala bu konuda bana bir şey demedi). Sokakta maskeyle gezen insanları da canlı olarak gördükten sonra “Lan ne oluyor!” dememek için kendimi zor tuttum. Sokakta maskeli birini çevirip, “Arkadaşım sen naber ya.” diyebilirim her an. Maske takıyorsanız dikkat edin, sonra ben kolunuzdan tutup çevirirsem şaşırmayın.

Gerçi günümüz “korkak” toplumunda her ne kadar böyle şeylere artık alışık olmam gerektiğini düşünsem de içim daralıyor. İnsanlar zaten iyice birbirinden uzaklaşmış, sosyallikten kopmuş, komşusuna dahi güvenmez olmuşken sokağa çıkarken bir maske takmış çok mu? Değil elbet. “Şimdi burada söz konusu olan insan sağlığı, mikroplar her yerde. Ne yapsın insanlar!” dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız. Haklısınız da bu insanların bu hale gelmesinde hiç mi gariplik yok. Toplum içine zaten zor çıkan, ultra mükemmel donanımlar ve özel güvenliklerle korunan sitelerine sığınan, internet üzerinden sosyalleşmeye çalışan, kapı komşunun bırak adını bilmeyi yüzünü görse tanımayacak olan bunca insanın eline bir koz daha geçmesine ben şahsen çok üzülüyorum. “Aman sarılmayalım, aman öpüşmeyelim, aman dikkat et sosyallik bulaşır! Ne yaptın sen ya!”. Sevgili sağlık bakanımız da ne güzel özetledi mevzuyu. 5 ay sarılmak öpüşmek yokmuş. Böylece domuz gribinden korunacakmışız. Böyle bilimsellik düşman başına. Cinsel yolla bulaşan hastalıklardan nasıl korunacağımızı anlatmadı çok şükür. “Sayın vatandaşlar sevişmezseniz cinsel yolla bulaşan hastalıklara yakalanmazsınız.”

Hep bu zihniyetle büyütülmedik mi zaten. “Aman çocuğum kendine dikkat et, arkadaşlarını düzgün seç, bak ne akıllı çocuk okuldan eve evden okula, sakın olaylara karışma…” böyle uzar gider. Bu döngüyü kırmak için bir çaba göstermediğimiz sürece de böylede üstüne koya koya devam eder iyice beter oluruz. Gün gelir yolda yere bakarak, kimseye selam vermeden, konuşmadan işten eve evden işe giden küçük robotcuklar oluveririz de ruhumuz duymaz. Asıl kızdığım mevzu da bu ya. “Neden böyle ulan!” deyip bir kafamızı kaldırmaya cesaretimiz yok. Dün kuş gribi, bugün domuz gribi öbür gün ebenin gribi derken insanlıktan çıkıp, insanlıktan çıktığımızı fark edemeyecek duruma geldiğimizde ne olur çok merak ediyorum.

İğne İpliğine

2009-04-16T15:45:00.001-07:00

İğne ipliğine bağlı umudun
Koptu kopacak
Koparsan olmaz
Koparmasan yaşanmaz
Bir umut dersin
Bilirsin kopacak
İnanmazsın
Kopunca dayanamazsın
Kopmasın istersin
Koparsa yaşanmaz sanırsın
Yaşarsın kör topal
Dayanamazsın

Ayaz

2009-04-15T16:42:00.000-07:00

Kuru ayaz var gecede
Yer gök buz tutmuş sanki
Ceplerimde bile
Güvende değil ellerim
Ayaklarımı unuttum çoktan
Zar zor ilerliyorum
Varış yerim belirsiz
Yürüyorum
Bir köşeye sığınsam
Biraz olsun ısınsam diyorum
İstemiyorum
Kuru ayaz var gecede
İçim gibi buz kesti
Elim kolum
Bir ışık var belli belirsiz
İçimden bir ses
Işığa gitme diyor
Karanlığa yürüyorum
En soğuk yerine gecenin
Varış yerim belirsiz
Nerede olduğumu bilmiyorum
Zaten artık görmüyorum
Nereye gittiğimi
Zaten artık hatırlamıyorum
Nereden geldiğimi

İnat

2009-04-08T09:58:00.001-07:00

Kelimelere inat yazıyorum

Noktalara inat durmuyorum

Gecelere inat uyumuyor

Sabahlara inat kalkmıyorum

Gerçeğe inat düşlüyorum

Düşlere inat inanıyorum

Cevaplara inat soruyorum

İnatçı değilim ama

İnadım inat

Yollara inat yürüyorum

Dağlara inat tırmanıyor

Engellere inat düşmüyorum

Ölüme inat yaşıyorum hala

Yaşama inat seviyorum seni

Sana inat vazgeçmiyorum

İnatçı değilim ama

İnadım inat

Karanlık

2009-04-03T15:06:00.001-07:00

Çocukluğumu hatırlıyorum... Geceleri uyuyamazdım karanlıkta. Korkardım. Yorganı kafama kadar çeker, sarınır, zırhıma büründükten sonra ancak içim rahat ederdi de öyle uyuyabilirdim. Karanlıktan kaçardım besbelli. Karanlıktan daha derin bir karanlığa, yorganımın altına, sımsıkı kapanmış gözlerimin ardına kaçardım. Rüyalarımla avunurdum sabaha kadar. Kalktığımda gitmiş olurdu. Çıkarırdım zırhımı, cesaretle yatağımın üzerine atıverirdim.

Karanlıktan korkardım korkmasına ama en çok karanlığın derinliğinden korkardım. Dibini göremezsin, eğer karanlık yeterince korkunçsa ve yeterince çocuksan derinlerde neler olduğunu bilemezsin. O toy zihnimde neler neler canlanırdı, şimdi hatırlamaya bile yetmiyor yetişkin beynim, hayalgücümün o zaman ürettiklerini. Eğer yeterince çocuksan, gerektiğinden fazla korkmaman için hiç bir sebep yoktur. Az bilgi muazzam hayalgücüyle buluştuğunda, dibini göremediğim karanlığın en derin yerlerindeki “şey”lere dair o kadar çok şey gelirdi ki aklıma, hangi birinden korkacağımı bilemezdim. Karanlıktan korkardım demem yersiz olmaya başlıyor bu durumda. Yine de beni asıl korkutan karanlığın ta kendisiydi. Karanlıktan korkuyordum ben. Karanlığın derinliklerinden çıkıp geliverecek onca şeyi hayal ederken bile asıl korktuğum tüm bu “şey”leri gizleyen, besleyen, koruyan karanlığın ta kendisiydi.

Orada, karanlığın derinliklerinde neler olduğunu bilemediğimden korkuyordum besbelli. Bilinmeyendi karanlık benim için. Bilinmeyenin vücut bulmuş, gözle görünür haliydi. (Yoksa görünmez mi demeliydim? Çok mühim değil sanırım.)

Bilinmeyenin korkusu hepimizi sarmışken çocukluğuma dair bu anıları hatırlıyor olmam pek sıradışı değil. O kadar korkuyoruz ki bilinmeyenden, ya varsa, ya olursa diyerek o kadar çok korkuyoruz, o kadar çok korkutuyoruz ki kendimizi, en sonunda bilinmeyeni yüceltip baştacımız ediyoruz. Tüm yaşamını bilinmeyen üzerine kurmuş olan bizler bilinmeyene tapıyor, onu seviyor, sevmeyeni dışlamaya başlıyoruz. Karanlıktan kaçarken daha da karanlığa, yorganımızın altına giriyor, dışarıda olup biteni görmemek için gözkapaklarımızın ardına saklanıyoruz. Fakat çocukluğumuzdan farklı bu kaçış. Çocukluğumuzun tersine hayalgücümüzü artık devredışı bırakmış, söylenenlere, söylentilere inanmaya, görmediğimiz ama “bildiğimiz” şeylerden korkmaya başlamış oluyoruz. Başımıza ne geleceğini bilmeden korkarak yaşıyoruz.

Çocukluğumu hatırlıyorum... Artık karanlıktan korkmadığımı farkediyorum. Yorganıma sımsıkı sarılıp uyuyacağım bu gece. Son kez zırhımı kuşanıp yatacağım yatağa ve sabah cesaretle çıkarıp atacağım yatağımın üzerine son kez.

Umut

2009-03-30T14:12:00.000-07:00

Bir umut yeşeriyor içimde

Korkuyorum.

Büyüyor, durmuyor

Durduramıyorum.

Bahar yağmurlarıyla ıslanıyor,

Güneşle besleniyor,

Yeni gelen mevsimle

Boy veriyor, çiçek açıyor.

Güven olmaz buralarda

Gece ayaz oldu mu bir anda

Çiçekler üşür,

Dökülür

Korkuyorum .

Meyve vermez yaz boyu

Yeşil kalır yaprakları

Ama eksik olur bir yanı.

Bir umut yeşeriyor içimde,

Korkuyorum.

Bahar havası aldatıyor,

Ilık yağmurlar

Cezbediyor yaprakları.

Bir kez açtı mı çiçekler

Geri dönüş yok

Ya meyve verecek

Ya da söndürecek

Bir gece ayazı

Yeşeren tüm umutları.

Çay Vakti

2009-02-09T12:53:00.000-08:00

Herkes sırayla dizilmiş, yükseltinin tam ucundan ayakları taşacak şekilde bekleşiyordu. Ben daha mı ilerideydim yoksa onlardan daha mı aşağıdaydım karar vermeye çalışıyordum. Belki ben fazla ileri gitmiş olabilirdim. Çok mühim olmadığını düşündüm. Ne de olsa hiç kimse beklemesi gereken yerde beklemiyordu. Bir yandan hızla gelip geçen ışıklar gözlerime ve hatta beynime batıyordu. Fakat yine de o tarafa bakarak ışıkların içinden yazıları seçmeye çalışıyordum. Beklenen yazılar yaklaşmaya başladığında yükseltiden taşan ayaklar benim seviyeme inmeye, insanlar kaynaşmaya ve hatta itişmeye başladı.

Küçük çaplı bir mücadeleden sonra herkes yerini almıştı. Bir yandan düşmemeye çalışarak, içerideki insanları hızlı hızlı incelemeye başladım. Bu saatlerde birini bulmak ve yol boyunca gözden kaçırmamak zor olmuyordu. Fakat bazı zamanlar, özellikle de öğleden önce ve öğleden sonraları, pek az kişi olduğu için işim epey bir zor oluyordu. Bu benim rutinimdi.

Her yolculukta birisini gözüme kestirip nasıl biri olduğunu anlamaya çalışır, düşünür, giyinişinden ve fiziksel yapısından onu tahlil etmeye çalışırdım. Günlük hayatını, özellikle her gün yaptıklarını tahmin etmeye çalışır bundan büyük keyf alırdım. Benim rutinimde başkalarının rutinlerini tahmin etmeye çalışmak vardı. Tabi ki hiç bir zaman tahminlerimin doğru olup olmadığını bilemezdim. Ancak burada amaç doğru tahmin etmek değil yalnızca tahmin etmeye çalışmaktı. Bu iş artık bir yolculuk eğlencesi olmaktan çıkmış, yapmadığım – yapamadığım – zamanlar bir eksiklik hissetmeye ve hatta rahatsızlık duymaya başlar olmuştum. Artık rutinim olmazsa olmazım olmuştu.

Çevremdeki insanları incelerken de bunu farketmiştim. Herkesin, hepimizin birer rutini vardı; hatta işlerini belirli bir rutine oturtamamış insanlar bundan rahatsızlık duyuyordu. Çünkü herkesin rutinini belirlemesi de bir rutin olmuştu artık. Aynı zamanda ilginç bir şekilde, bana ilginç geliyordu ama başkaları için gayet olağan bir durumdu, bu inceleme zamanlarında fark ettiğim üzere insanlar kendi rutinlerini birbirlerine sanki bir diğerinden çok farklıymış gibi anlatıyordu. Şimdi bunu düşünmeye başladım. Herkes aşağı yukarı aynı şeyleri yaşıyordu. Mesela her gün orada aynı yerde diziliyor, yazıları görünce aynı şekilde itişiyor, araca doluşuyorlardı. Kaldı ki bu vakte kadar da birbirlerinden çok farklı şeyler yapmadıklarından neredeyse emindim.

Genel hatlarıyla bakıldığında sabah işe ya da okula gidiyorlar belirli saatlerde belirli şeyler yapıyorlar, akşamları da aynı şeyleri farklı yerlerde tekrarlıyorlardı. Biliyordum, çünkü ben de öyle yapıyordum. Ufak tefek farklılıklar dışında neredeyse aynıydı hepimizin hayatı. Bir rutinler silsilesinden ibaretti. Hepimiz kendimizi bir diğerinden o kadar farklı görüyorduk ki oysa. Bireysel olarak farklılıklarımız özellikle karakter farklılıkları daha belirgin olsa da yine benzer şeklillerde yaşayıp gidiyorduk. Aynı çalışmanın farklı zamanlarda yapılmış eskizlerinden farksızdık. Gereksiz çizgileri ve farklılık arayışıyla çizilmiş bazı ufak çizikleri sildiğimizde genel hatlar hep üst üste oturuyordu.

Çizgi deyince aklıma rutin kelimesinin ingilizcesi geldi. Routine ve route kelimelerini düşündüm. Büyük olasılıkla aynı kökten geliyorlar sanırım. Daha önceden belirlenmiş bir yol ve alışılmış alışılagelmiş anlamlarını taşıyan bu kelimelerin manaları da çok benzerdi. Yeterli bilgim olmadığı için tabi ancak tahmin yürütmekle yetindim.

O sırada gözümün önünde kırmızı bir ışık yandı. Dalmışım. Birisi önümde duran düğmeye basmış. Durakta ineceği için geçmek üzere müsaade istiyordu. Benim de inmem gerektiğini farkettim yol verdikten sonra. İneceğim yere gelmiştim. Yolculuğun nasıl geçtiğini farketmemişim bile. Sırf bu yüzden bile rutinimi sevdiğimi düşündüm. Fakat rutinlerle yaşamaya alıştığımızda zamanın nasıl geçtiğini de anlayamadığımızı farkettim. Hem de bir ömür boyu. Yaşayıp gidiyorduk hiçbirşey yapmadan, ta ki ölüme yaklaştığımızı hissedene kadar. O zaman da iş işten geçmiş oluyordu. Eve yaklaşmıştım artık. Salonda yanan ışığı görünce garip bir mutlulukla, annem çay yapmıştır şimdi dedim içimden.

Yeşildi Daima

2009-01-22T16:20:00.000-08:00

Yeşildi daima
Ve iğneydi yaprakları
Batardı yaklaşana
Bir çam ağacıydı adeta

Mağrur dururdu
Ve sağlam tutunurdu toprağa
Dökerdi yapraklarını
Belli etmezdi
Dedim ya
Yeşildi daima
Ancak dikkatli bakanlar görürdü
Döktüğü yaprakları
Ve batardı yalın ayağa

Kesseler acımazdı
Ama ateşe dayanamazdı
Bir kere kırdın mı kalbini
Yanar kül olurdu
Ama yıkılmazdı
Dedim ya
Sağlam tutunurdu toprağa

Her toprakta yaşamazdı
Yaşayamazdı
Gölgesinde küçük çiçekler açardı
Koruyamazdı
Solar giderdiler
Dayanamazdı

Ses etmezdi gövdesini kemirene
Zararsızdı
Ama heybetliydi
Ormanının içinde

Yıkılmadı, kurumadı da
Fakat bir kıvılcıma yenildi
Yandı kül oldu
Karıştı külleri
Tutunduğu toprağa
Mağrur ve heybetli
Bir çam ağacıydı o adeta

Ayrılık

2009-01-21T11:57:00.001-08:00

Özle beni Ankara
Bir daha dönmeyecek değilim
Kısa bir ayrılık olacak
Kim bilir belki dönmem geri,
Dönemem.
Özle beni Ankara
Ben seni özlermiyim,
Bilemem.
Gri atmosferini,
İçilmeyen sularını,
Buzlanmış topraklarını,
Özlermiyim?
Söz veremem.
Ama sen özle beni.
Buz gibi gecelerinde,
Ellerim cebimde,
Ağzımdan kaçıverirken sıcaklığım,
Seni pek sevmemiş olabilirim.
Puslu sabahlarında,
Bir elimde simit,
Kaymadan yürümeye çalışmayı,
Özlermiyim?
Söz veremem.
Her ihtimale karşı
Özle beni Ankara
Geri dönmeyebilirim.

Ayakkabı, Sapan ve Kırmızı Eller

2009-01-03T15:59:00.000-08:00

Daha geçtiğimiz günlerde Bush a ayakkabı atarak protesto eden El Zeydi dünyanın her yerinde bir simge haline gelmişti. Savaşa ve zorbalığa karşı duruşun simgesi. Tıpkı daha önce İsrail askerlerine sapanla karşılık vermeye çalışan Filistinlileri andırıyordu. Hemen bu protestonun ardından El Zeydi'nin gözaltına alınıp sindirilmesi gibi şimdi de İsrail sapanlı Filistinlileri öldürüyor. Bu El Zeydi'yi kahraman yapan arkasında duran ve destekleyen bizlere ana avrat küfretmekten farksız değil mi? Dünya kamuoyu gitgide artan ve sonunda kara operasyonuna dönüşen bu kıyıma ne zaman dur diyecek, insanlar seslerini ne zaman yükseltmeye başlayacak. (Bazı istisnaları göz ardı ediyorum. Özellikle sadece Filistin müslüman olduğu için , insanlığı göz ardı ederek İsrail'e öüm diyerek bağıranları)
Daha dün Almanların kendilerine yaptıklarını ne çabuk unuttular deniyor. Böyle bir zalimliği daha önce yaşamış olmak mı gerekir başkalarına böyle zulmetmemek için. Benim aklım bunu almıyor. Benim milletimi daha önce katletmediler, o zaman ben gideyim de birilerini katledeyim gibi bir mantık çıkıyor buradan. İnsanlık nerede kaldı. Barış, kardeşlik vs. bunları zaten saymıyorum. Bu günlerde pek değeri kalmadı sanırım ya da ben göremiyorum. Bugün atalarına yapılanları çocuklarına dehşet içinde anlatan İsrailli insanlar yarın kana bulanmış kırmızı ellerini gören çocuklarına ne diyecekler. Belki de onlar zaten kanlı ellerle büyütülecek. Zaten yaşanmaz olmuş dünyamış daha da yaşanmaz hale gelecek. Ben odamda oturmuş bunları yazarken kimbilir kaç Filistinli daha öldürüldü vaadedilmiş topraklarda. Bunca masum sivilin günahını kim taşıyacak. İsrail mi, yoksa oturduğumuz yerden ahkam kesip, hiçbirşey yapmadan İsrail'i lanetleyen biz mi?

Kırmızı Eller

2009-01-03T12:21:00.000-08:00

İnsani kriz bizi teğet geçti elhamdülillah.

İsrail Dışişleri Bakanı Tzipi Livni

Yol

2009-01-03T10:41:00.000-08:00

Nasıl başladı yaşam
Nerede biter
Kimse bilmez
Nereye gider
Bunca yolcu
Nerede bu yolun ucu
Akıl sır ermez
Bir kaç damla gözyaşı
Bir avuç hüzün
İsyan,haykırış
Yolcuya yetişmeye yetmez
Son yolculuk derler
Gitmeyen bilmez
Giden bir daha dönmez
Kimi cennet der
Kimi cehennem
Aslolan yoldur
Kimse ses etmez
Yola bir kez çıktın mı
Artık birşey farketmez

Büyük

2008-12-28T09:07:00.000-08:00

İçimdeki çocuk öldü
Oysa ki daha yeni yağmıştı kar
Üzerine basılmamış o kadar çok yer vardı ki.
Özellikle kaymaya çalışırdı
Buzlara basardı koşarken
Bense düşmemeye çalışır oldum
Aceleyle yürürken
Saatlerce karda oynamaktan
Kıpkırmızı olmuş sırıtan surat,
Yerini soğuktan şikayetçi,
Asık bir yüze bıraktı.
İçimdeki çocuk öldü
Daha kar dolmuş ayakkabılarında
Islanmış çorapları kurumamıştı
Kardanadamı erimemişti henüz.
İçimdeki çocuk öldü
Ve ben büyüdüm
Bir kış akşamında.

Uçurtma

2008-09-28T14:43:00.000-07:00

Mavi gökyüzünde
Kırmızı bir noktaya takılıyor gözüm
Rüzgarda çırpınıyor çocukluğum
Ağzımda buruk küp şeker tadı
Dizlerimde yaralar, hafifçe yanan
Aldırmadan çekiyorum ipi
Yüzüm gözüm toz ve toprak
Annemin sesi çalınıyor kulağıma sanki
Duymamazlıktan geliyorum
Kırmızı uçurtmamla meşgulüm
Yanıma gelen topa bile vurmamışım
Bisikletim kimbilir nerede
Benim gözlerim sabitlenmiş gibi
Hala gökyüzünde
Şiddetleniyor rüzgar
Çektikçe çekiyorum ipi
Korkuyorum, kaçacak
Son bir çabayla çekiyorum
İp kopuyor bu sefer
Rüzgarda çırpınıyor çocukluğum
Şeker erimiş ağzımda çoktan
Yaralarım iyileşeli yıllar olmuş
Yanıma gelen topu yolluyorum çocuklara
Rüzgarda çırpınıyor çocukluğum
Gözden kaybolmuş bile artık
Kimbilir hangi ağacın dalına takılacak
Kimbilir bir daha ne zaman hatırlanacak.

Yabancı

2008-05-07T14:27:00.001-07:00

Özlüyordum
Düşünüyordum seni,beni
Yoruluyordum.
Kapanıyordu gözlerim
Kıpkırmızı olmuş
Uyuyamıyordum.
Doluyordu gözlerim
Bilemiyorum
Belki de uykusuzluktan yaşarıyordu
Kapanmıyordu.
Ne sen tanıyordun beni
Ne de ben seni
Görmüş olmam mümkündü
Belki de tanışmıştık çoktan
Bilemiyordum.
Sadece düşünüyordum
Seni,beni.
Yabancıydık birbirimize
Aranıyordum her yerde
Bir gün görürsem diye
Bulamıyordum.
Özlüyordum
Düşünüyordum seni,beni
Yoruluyordum.

Kardeşler

2008-02-26T16:10:00.000-08:00

Kaç kardeştik bilmiyorum.
En küçük bendim ve saymayı bilmiyordum.
Saymayı öğrendiğimde ise hepimiz dağılmıştık.

Ferit Edgü

2008-02-12T03:03:00.001-08:00

Mavi

Ben maviyi çok severim

Sen bilmezsin

Gözlerini getirir aklıma

Biliyorum

Mavi değil ki gözlerin

Ama mavi gökyüzü kadar

Huzur verirler bana

Denizler kadar derinler

Korkuturlar beni

Beni boğabilecek kadar tehlikeliler

Aynı zamanda bir yudum su gibi

Bana hayat verebilecek kadar berraklar

Mavi ay ışığı gibi

Aydınlatırlar karanlığımı

Alırlar beni benden

Ben maviyi çok severim

Sen bilmezsin...

Yeniden

2008-02-12T02:53:00.000-08:00

Yazıyorum durmadan
Kelimelere aldırmadan
Anlamlara takılmadan
Kalemim geri döndü kağıtlara

Konuşuyorum düşünmeden
Ağzıma geleni esirgemeden
Düşünmeden,irdelemeden
Kelamım geri döndü dudaklara

Koşuyorum sendelemeden
Kendimi engellemeden
Hiçkimseyle yarışmadan
Deli kanım geri döndü damarlara

Düş görüyorum uyanmadan
Hayal ediyorum sınırlamadan
Korkmadan,saklamadan
Hayallerim geri döndü düşlere

Yaşıyorum bilmeden
Ölümü bile düşünmeden
Hesap vermeden,sorgulanmadan
Umudum geri döndü hayatlara

Sevgili Küllük

2008-02-12T02:50:00.000-08:00

Sevgili küllük
Sana anlatıyorum
Çünkü hiç ısınamadım
Ya da hiç cazip gelmedi
Bir günlük
Seninle pek sıkı fıkıyız
Pek çok sefer yanyanayız
Sen şekilden şekile girsende
Hep bir yerde
Bir şekilde
Dertlerimin bir yerinde
Sigaramın ve benim
Dumanımın ve nefesimin
Yanımızda oldun,bilirim
Pek çok arkadaştan sadıksın
Tüm pisliği sen saklarsın
Çoğu zamanda yalnızsın
Kalabalıkların içinde
İnsanların gölgesinde
Sigaraların küllerinde
Saklanırsın
Sevgili küllük
Sen beni çok iyi anlarsın
Üzerinde söndürülmüş
Onca hayat varken
Sen bu yüke
Nasıl katlanırsın
Beni merak etme
Alışmışım bir kere
Bilirsin
Sen bırakamazsın
Bu zıkkım seni bırakır
Hem o da olmasa
Seni kim kullanır...

Kar

2008-02-05T06:47:00.000-08:00

Tek tük sokak lambaları
Bir de bir kaç pencere ışığı
Işığın altında farkettiğimde
Çocuklar gibi şendim
Dışarıda kar yağdığını
On yaşında bir çocuktum sanki
Tek farkım vardı
Elimdeki keyif sigarası
Uzun uzun izledim bıkmadan
Birer birer düşüşünü izleyecektim
Yapabilsem
Her bir kar tanesinin gökyüzünden
Yüzlerce çocuktan biriydim
Camın kenarında oturmuş
Yılın ilk karını izleyen
Yüzlerce çocuktan biriydim
Yüzünde saf bir gülümsemeyle bekleyen
Her bir kar tanesini izleyen
Kar yağdığında sevinen
Yüzlerce mutlu çocuktan biriydim
Kar yağması için haftalarca
Cam kenarında beklemiş
Şimdi ödülünü alan
Kardan adam yapmak için
Sabahı bekleyen

Ah Aşk

2008-01-30T15:30:00.000-08:00

Bir yıldızı görebilmek için,

Her geceyi iple çekmekmiş...

Rüzgarı teninde hissedip,

Hiç görememekmiş...

Gözlerini kamaştıran güneşe

Hiç doya doya bakamamakmış...

Karanlığına gömülüp gözlerinin,

Sonsuzluğunda kaybolmakmış...

Derin bir nefes çekmek sigaradan,

Ciğerlerin yanıp tükenene dek,

Dışarı bırakamamakmış dumanı...

Gündüz bile hayallerde gezmekmiş...

Hayallerde bile ölmekmiş hergün...

Ne kadar acı versede düşünmekmiş...

Ne kadar acı versede mutlu olmakmış,

Düşünmekten seni her saat...

Sabahlamakmış hayalinle...

Adına şiirler yazmakmış,

Senin için bir anlamı olmasada...

Yanındayken yapayanlız kalmakmış...

Tutunacak bir dal bulamamakmış,

Kafa üstü düşerken yere...

Ümitsizce çırpınmakmış boğulurken,

Uyuşmuş vücudunla soğuk sularda...

Aşk böyle birşeymiş

Bana öğrettiğin kadarıyla...

Yürüyorum Yalnızca

2008-01-28T13:31:00.000-08:00

Karanlık
Yürüyorum
Ankara ayazında
Tek başıma
Soğuk değil
Karanlık ürpertiyor
Karanlık değil
Yanlızlığım ürkütüyor beni
Ayırt edemiyorum
Sigaramın dumanı mı
Ağzımdan çıkan
Yoksa soğuğun azizliğimi sadece
Önüme bakmıyorum
Aya bakıyorum yanlızca
Gözlerim yaşardı
Soğuk yüzünden zannımca
Bir nefes daha
Ve ne olduğunu kestiremediğim
Bir duman daha
Çıkıyor ciğerlerimden
Her nefes
Birşeyler götürüyor benden
Hissediyorum
Açıklayamıyorum
Anlatmak istiyorum
Bakıyorum umutsuzca
Biliyorum
Kimse yok yanımda
Bir nefes daha
Ve ruhumdan kopup giden
Bir parça daha
Sigara dumanıyla karışık
Karışıyor havaya
Gözlerim yaşardı
Bu sefer
Sigara dumanından zannımca
Gece sessiz
Bir ses duymak istiyorum
Dinliyorum umutsuzca
Biliyorum
Kimse yok yanımda
Gözlerim yaşardı
Silmiyorum gözyaşlarımı bu sefer
Yürüyorum yalnızca

Küresel Isınıyo Mu Anne?

2008-01-28T13:24:00.000-08:00

Oyuncaklarım nerde anne
Trenim,uçurtmam
Kayığım,topacım
Gülücüklerim nerde söyle

Savaşlar bitcek mi anne
İnsanlar nerde
Dışarı çıkıcam
Çocuklar nerde söyle

Pikniğe gidelim mi anne
Ağaçlar nerde
Yerler çok sert bu parkta
Çimenler nerde söyle

Küresel ısınıyo mu anne
Çok susadım
Su istiyorum
Bulutlar nerde söyle

Rüyalarım nerde anne
Bir numara büyük gerçekler
Büyüsemde giyemem
Hayallerim nerde söyle